Browar w Harveys Brewery w Sussex w Anglii bierze odczyt temperatury w Tun Mash. Cath Harries

Tradycyjny tun Mash jest zamkniętym okrągłym naczyniem o różnej średnicy o głębokości około 2 m. Zostały skonstruowane ze stali lub miedzi i były izolowane po pionowych stronach, które były często ubrane w drewno. Podłoga Mash Tun ma serię zdejmowanych płyt, które znajdują się około 7 cm nad płaskim podłogą naczynia. Płytki mają serię gniazd o długości około 50 cm i szerokości 1 mm, które mają około 10% powierzchni podłogi statku. W z góry określonym czasie po zacieraniu brzeczenie jest myte z tun przez zacieru przez wstężenie, proces płukania, w którym gorąca woda warzenia, o powierzchni około 75 stopni, jest rozpylana nad zacierem, a rozpuszczony brzeczek jest wyciągnięty z dna naczynia. Patrz Sparging. Zaciera do infuzyjnej temperatury jest zupełnie inna w fakturze niż bardziej nowoczesny zacier zaprogramowany do temperatury, w którym zacier osiąga kilka temperatur przed przeniesieniem do tun lautrów. W zacieru Mash musi pozostać puszysty i nieco sztywny (a nie zupy), zatrzymując trochę powietrza, gdy delikatnie unosi się na wierzchu brzeczki biegnącej pod spodem. Jest to akt równoważenia wymagający pewnych umiejętności browaru, ponieważ jeśli zacier spoczywa bezpośrednio na płytach, prawdopodobnie stanie się on zagęszczony, zatrzymując przepływ brzeczki.

W tradycyjnych browarach proces zacierania, spływu brzeczki i opróżniania Tun Mash trwa około 6 godzin; W nowoczesnych browarach do produkcji brzeczki używane są dwa naczynia, naczynie miksujące pasy i tun lautrów, zmniejszając tym razem do około 3 godzin. Ponieważ wymaga mniej miejsca na podłodze i jednego naczynia, wiele małych browarów w Wielkiej Brytanii i browarów w Stanach Zjednoczonych nadal korzysta z Mash Tun i jego towarzyszącej technice zacierania.